Knipperlicht

Zouden fabrikanten, om auto’s zo goedkoop mogelijk te maken, tegenwoordig geen knipperlicht meer installeren?
Tijdens bijna elke autorit, die ik maak, zie ik iemand afslaan of van baan wisselen zonder een knipperlicht te gebruiken.

Tja, wat is eigenlijk het nut van een knipperlicht?
Dat ik niet schrik als iemand, die vlak voor mij op de linkerbaan, plots naar rechts gaat. Dan hoef ik niet – in een schrikreactie, op mijn rem te staan. Dan hoeven vervolgens de automobilisten achter mij ook niet te schrikken en op hun rem te gaan staan. En dan ontstaat zo ook geen file.
Of dat ik zie dat iemand rechtsaf wil slaan, zodat ik alvast wat kan afremmen, omdat die persoon meestal zelf ook zal afremmen.
En zo zijn er meer redenen te bedenken, waarom het richting aangeven valt onder ‘sociaal gedrag’.

De Realist denkt na en begrijpt. En houdt dus rekening met zijn medemens.

 

 

 

Journalistieke vragen

Waar vroeger een journalist vragen stelde, maakt hij tegenwoordig alleen maar suggesties.

Voorbeeld:
– waarmee verwijdert u uw stof uit het huis?
– heeft u een stofzuiger?
Veel mensen durven op de laatste vraag geen Nee te zeggen, bang om als primitief te worden bestempeld.
Maar het steeds erger, zoals de vraag:
– u vindt toch ook wel, dat stofzuigers nooit al het vuil kunnen verwijderen?
Iemand, die tot nu toe altijd tervreden is geweest over het zuigvermogen van zijn apparaat, moet nu toegeven, dat het nooit 100% van alle vuil kan verwijderen.
Waarop de journalist triomfantelijk in de krant schrijft, dat geen enkele stofzuiger deugt (blijkt uit uitgebreid onderzoek).

Zo wordt er weer een onzin-verhaal de wereld ingestuurd, waar niemand op zit te wachten en alleen maar voor verwarring zorgt.

Daarom kijk ik nog maar zelden naar interviews op het gebied van onder meer politiek en sport. Mijn indruk is dat in dat veld nauwelijks meer ruimte is voor nuance en volledigheid.

 

 

Verantwoordelijkheid

Veel zogenoemde problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon, als een goede afspraak gemaakt wordt over verantwoordelijkheden en de consequenties daarvan.

Neem bijvoorbeeld de gasboringen in Groningen, die leiden tot aardschokken, hetgeen weer tot gevolg heeft dat veel huizen en gebouwen beschadigd raken.
De minister probeert uit alle macht te ontkennen, dat er wat aan de hand is. En dat het waarschijnlijk van heel iets anders komt.

Of het plan om in de buurt van Enschede oliereserves diep in de grond op te bouwen, terwijl vlakbij (in Duitsland) het olie omhoog is gekomen. Hetgeen leidt tot grote milieu en economische schade.

Hoe simpel is het, dat een minister zijn verantwoordelijkheid bij voorbaat neemt en van tevoren afspraken maakt over zaken als maatregelen, vergoedingen, e.d., mocht het onverhoopt mis gaan.

Mensen kunnen dan zelf het risico inschatten en besluiten of ze willen blijven of vertrekken.

Waar gaat het hier dan fout??